Cyclist.gr - Ποδήλατο και ποδηλασία
Think.Cyclist
» Takxu
Ταξίδι στην Χώρα των Βάσκων
17/07/08 (Takxu)
7 άτομα ξεκινήσαμε συνολικά για το ταξίδι στη Χώρα των Βάσκων. Απεσταλμένοι του Cyclist, δημοσιογράφοι και νικητές του διαγωνισμού. Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα μπορεί να μεταφέρει κανείς μέσα από ένα περιορισμένο κείμενο ένα τέτοιο ταξίδι. Θα προσπαθήσω μέσα από αρκετές φωτογραφίες και όχι σελίδες κειμένων, όσο μπορώ καλύτερα.

Πάμε λοιπόν:

Κάτι Έχουμε Κάνει Λάθος



Όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Bilbao, κατασκευασμένο από τον Calatrava, ο αμερικανοθρεμένος Admin, έπαθε ένα πολιτισμικό σοκ.

Περίεργες γραμμές, χαρακτηριστικά μοτίβα του αρχιτέκτονα και ένα στυλ που ενώ το είχα αντικρύσει πριν μερικά χρόνια και πάλι, με προσγείωσε, κυριολεκτικά, σε κάτι πολύ ευχάριστο και προσιτό. Στην μοντέρνα αισθητική που χαρακτηρίζει την ευρύτερη περιοχή, την οποία έχουν καταφέρει να δέσουν με μοναδικό τρόπο με την ιστορία αλλά και την αισθητική παλαιότερων δεκαετιών. Είναι κατα βάθος η ίδια αισθητική που κάνει ένα ποδήλατο σαν την Orca να είναι κλασσικό και μοντέρνο ταυτόχρονα.



Πήραμε τον δρόμο για το San Sebastian και μετά από μία περίπου ώρα φτάσαμε στο ξενοδοχείο. Χωρίς πολλά-πολλά βρεθήκαμε στην διάσημη παραλία. Εκει αντικρύσαμε ένα θέαμα, μάλλον μελαγχολικό για μας.



Πέμπτη, 4:00 το μεσημέρι, η παραλία γεμάτη κόσμο όλων των ηλικιών, που χαίρονταν τη θάλλασα αλλά και ότι άλλο έκανε κέφι ο καθένας. Ποδήλατα, ποδόσφαιρο ή απλά περατζάδα! Τόσες χιλιάδες κόσμος, εργάσιμη μέρα?



Παραμείναμε σκεφτικοί, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι...Κάτι κάνουμε λάθος εμείς εδώ στη χώρα μας! Πως τα καταφέρνουν? Πως γίνεται να είναι και παραγωγικοί αλλά και να διασκεδάζουν ταυτόχρονα? (την απάντηση μπορώ υποκειμενικά να την αναλύσω αλλά δεν είναι του παρόντος).



Η αίσθηση που σου έδινε το μέρος ήταν ότι αυτοί οι τύποι είχαν καταφέρει με κάποιο μαγικό τρόπο να κρατήσουν την χαμένη αθωότητα που ψάχνουμε πολλοί από εμάς να βρούμε στα παιδικά μας χρόνια. Κάπου εκεί στο 70-80, παντρεύοντας την ταυτόχρονα με την σύγχρονη τεχνολογία και τον τρόπο ζωής. Είδαμε αμέτρητα ζευγαράκια ηλικιωμένων Βάσκων να κάνουν περατζάδα αγκαζέ, ενώ περνούσαμε από την στάση του λεωφορείου που με δορυφόρο σε ενημέρωνε για τα λεπτά άφιξης του επόμενου δρομολογίου.

Χαμένη αθωότητα, αλλά όχι χαμένα κονδύλια για ποδηλατόδρομους.



Ποδηλατόδρομοι παντού, ποδήλατα παντού.

Για βόλτα, για μετακίνηση, για άθληση (ναι, αυτό που βλέπετε στην φώτο είναι κλειστό πάρκινγκ για ποδήλατα στο Πανεπιστήμιο). Orbea πολλά, no name πολλά, και μερικά Αμερικάνικα.



Αφού περάσαμε τα parking με τα ποδήλατα που προσφέρει ο δήμος για όσους θέλουν καταλήξαμε στην παλιά πόλη όπου το πάρτυ είχε αρχίσει.



Έτσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, οι περισσότεροι ήταν χαρούμενοι και ξαφνικά από την πλατεία Συντάγματος, άρχισε μια πομπή με ερασιτέχνες καλλιτέχνες που έπαιζαν jazz και funk γυρνώντας την πόλη, μαζεύοντας κόσμο και φτιάχνοντας μια πομπή που δεν κατέληγε πουθενά.
Φαντάζει λίγο ονειρικό για να είναι αληθινό? Ήταν!

Κάπου εκεί άρχισε και η περιπέτεια των pintxos (tapas στα Ισπανικά).

Οι δρόμοι γεμάτοι με εκατοντάδες pintxo bars, που ήταν ΟΛΑ γεμάτα και όλοι έτρωγαν και έπιναν. Όρθιοι, καθιστοί, δεν είχε σημασία.

Εκεί άρχισε και η δική μας περιπέτεια με το Jamon.
Jamon για πρωινό, Jamon για μεσημέρι, Jamon μέχρι αργά το βράδυ, συνεδευμένο από πόσιμους υδατάνθρακες και η προσπάθεια για κάψιμο λίπους το προηγούμενο διάστημα, πήγε ανεπιστρεπτί.

Από εκείνη την στιγμή και μετά, οι περισσότεροι της παρέας αφέθηκαν στη μαγευτική γεύση των pintxos και μάλλον καλά έκαναν, αφού όσοι προσπάθησαν να αντισταθούν(Admin) στο τέλος μόνο τύψεις είχαν!

Η αλήθεια είναι ότι αργήσαμε αρκετά να γυρίσουμε εκείνο το βράδυ και το επόμενο πρωί έπρεπε να φύγουμε νωρίς για την Orbea, όπου και θα ανακαλύπταμε το δεύτερο θυσαυρό της χαμένης....αθωότητας!

ORBEA Cooperativa-Κάτι μου θυμίζει να δείς!


 
Ανάμεσα σε Bilbao και S. Sebastian βρίσκονται οι εγκαταστάσεις της Orbea.



Δίπλα στη φύση ανάμεσα στους λόφους που κάνουν προπόνηση οι αθλητές της Euskaltel-Euskadi.



Τα παιδιά που δούλευαν εκεί μας καλωσόρισαν και αμέσως έρχεται η πρώτη εντύπωση. Ο μέσος όρος ηλικίας όσων αντικρίσαμε ήταν 30-40. Χαμόγελα παντού που δεν ήταν στημένα μιας και δεν ήταν όρθιοι στο διάδρομο να μας καλωσορίσουν αφού γινόταν χαμός από δουλειά και παραγωγή.

Όταν αργότερα ο Aner μας εξήγησε την δομή και τη λειτουργία της Orbea καταλάβαμε ότι έχουν πετύχει κάτι που πολλοί προσπάθησαν στο παρελθόν αλλά απέτυχαν. Και εδώ είχαν προσπαθήσει θυμάμαι αλλά αντί για εύρωστες εταιρίες έφτιαξαν τελικά προβληματικές.

Η Orbea είναι μέλος ενός συνεταιρισμού εταιριών, της Mondragon, που αποτελείται από αρκετά μεγάλες εταιρίες (Fagor, Eroski, Irizar, Orbea) που οι εργαζόμενοι είναι οι μέτοχοι.

Αυτή την στιγμή στην Orbea εργάζονται μερικές εκατοντάδες άτομα (300) και το 90% από αυτούς είναι και μέτοχοι. Με ίδιο μερίδιο, παρακαλώ, αφού δεν μπορεί ο καθένας να αγοράσει όσες μετοχές θέλεις αλλά ένα συγκεκριμένο ποσοστό. Έτσι μέσα από ένα τραπεζικό σύστημα που ανήκει στην cooperativa (Caja Laboral) όλοι μοιράζονται τα κέρδη ανεξαρτήτως θέσης αλλά και μισθού (λόγω θέσης).

¨Ολοι λοιπόν θέλουν η εταιρία ΤΟΥΣ να πάει μπροστά και μοχθούν γι΄αυτό.
Αυτό το μόχθο, αυτή την αγωνία την είδα στα πρόσωπα ΟΛΩΝ όσων αντίκρυσα.

Από την απίθανη σχεδιάστρια της Orca μέχρι την κοπέλα που έτριβε με το γυαλόχαρτο την Orca πριν την πάει για βάψιμο!



Αυτό που θα σας κάνει εντύπωση στις φωτογραφίες είναι το ποσοστό των γυναικών που δούλευαν στο χώρο παραγωγής!
Από το βαφείο μέχρι την συναρμολόγιση, ήταν παντού!

"Οι γυναίκες είναι πιο παραγωγικές όταν τους ζητήσεις να κάνουν κάτι συγκεκριμένο σε σχέση με τους άντρες", μας είπαν χαμογελώντας! "Οι άντρες συνεχώς προσπαθούν να ανακαλύψουν τρόπους για να κάνουν την δουλειά πιο γρήγορα και πιο καλά!" "Δεν το θέλουμε αυτό. Είναι δουλειά άλλου τμήματος!"

Εκτός των άλλων, εντυπωσιακό ήταν το τμήμα εξέλιξης, εγγυήσεων και δοκιμών που μας έδειξαν (στο μεγαλύτερο κομμάτι δεν επιτρέπονταν η φωτογράφιση). Μηχανήματα να "χτυπούν" αδιάκοπα τα εξαρτήματα και τα πλαίσια, δοκιμές και το αποτέλεσμά τους στους τοίχους, με τα κύπελλα και τις αφιερώσεις του αλλά και της ομάδας τους.


 
Δεν θα σταθώ περισσότερο σε λεπτομέρειες, θα το κάνω επιγραμματικά με τις φωτογραφίες αλλά αυτό που αξίζει να σχολιάσω είναι το νέο σύστημα βαφής που έχει εγκατασταθεί εδώ και ένα χρόνο σε μια κατεύθυνση για "καθαρότερα" απόβλητα.



Το σύστημα βαφής είναι πλέον αυτοματοποιημένο και γίνεται με υδροδιαλυτά χρώματα που στην συνέχεια διαχωρίζονται από το νερό και έτσι αυτό μπορεί να βγει καθαρό στο περιβάλλον και τα υπολείματα να μείνουν σε κάδους και όχι σε κάποιο ποτάμι. Οι άνθρωποι της Orbea ήταν περήφανοι να μας το παρουσιάσουν εν πλήρη λειτουργία, δείτε το σχετικό video εδώ.

Ένα μέρος από το τμήμα συναρμολόγησης
 


Κάποια από αυτά καταλήγουν στην Ελλάδα
 


Ο Αdmin προσπαθεί να μάθει την τέχνη


 
Μήπως τελικά γι΄αυτό τα Orbea είναι τόσο όμορφα?



Συναρμολόγηση MTB μοντέλων.


 
Πολλών χιλιάδων ευρώ carbon πλαίσια κρεμασμένα περιμένουν συναρμολόγηση
 
Ο Λουκάς Καταπόδης επεξεργάζεται ένα Ordu στο οποίο έγιναν δοκιμές χρώματος βαμένο και από τις δύο πλευρές με διαφορετικό χρώμα για οικονομία. (τελικά επικράτησε το κόκκινο)


 
Το νέο Onix στα χέρια του Mbike
 


Πλαίσια περιμένουν να περαστούν βερνίκι. Η παραγωγή στα εργοστάσια της Orbea εξασφαλίζει την απαιτούμενη ποιότητα. Μοντέλα φασόν παραγωγής στην Κίνα δεν "επιτρέπονται". Τα εργοστάσιά τους και οι γραμμές παραγωγής ανα τόν κόσμο είναι....ORBEA!
 


Έτσι εξασφαλίζεται η ποιότητα για να μπορεί να υπάρξει η παροχή της εφ΄όρου ζωής εγγύησης. Το νέο σύστημα εγγυήσεων θα ενεργοποιείται πλέον Online από τον αγοραστή!



Μετά απ΄όλα αυτά μας πήγαν να δούμε τα μοντέλα του 2009.
Οι φωτογραφίες ωστόσο απαγορεύονταν.

Στο τέλος αφού μας έδωσαν μερικά δωράκια μας χαιρέτησαν και κατευθυνθήκαμε προς Bilbao.

Αυτά θα σας τα γράψω όμως αύριο.

Έφυγα από την Orbea, χαρούμενος! Χαρούμενος γιατί πραγματικά ένοιωσα ότι η εταιρία που αντιπροσωπεύουμε στην χώρα μας έχει ανθρώπους με μεράκι, με αγάπη για αυτό που κάνουν, το οποίο στηρίζουν για να τους στηρίζει. Το οποίο δεν το νοιώθουν μόνο δικό τους αλλά ΕΙΝΑΙ και δικό τους!

Για μένα η Orbea είναι πλέον, εκτός από μια εταιρία που κατασκευάζει ποδήλατα που μου "κάνουν" αισθητικά και λειτουργικά, ένα υπόδειγμα συνεταιρισμού και ομαδικής προσπάθειας.

Κάπως έτσι, ανάμεσα στα καταπράσινα βουνά της Χώρας των Βάσκων, βρέθηκε και ο δεύτερος θυσαυρός της χαμένης αθωότητας...

Bilbao - Από την Καταστροφή στην Αναγέννηση

Το 1983 μια πλημμύρα ήρθε να αποτελειώσει ένα βρώμικο, ταλαιπωρημένο από την ρύπανση των βιομηχανιών Bilbao. Αντί να μεταναστεύσουν ή να φάνε τα κονδύλια, οι κάτοικοι και η τοπική κυβέρνηση αποφάσισε να δει θετικά την καταστροφή σαν μια ευκαιρία για την Αναγέννηση της πόλης τους.



Η πλήρης ανακατασκευή της παλιάς πόλης, η απομάκρυνση των βιομηχανιών από το κέντρο και η νεά αρχιτεκτονική διαμόρφωση στην περιοχή γύρω από το ποτάμι, με αποκορύφωμα το μουσείο του Guggenheim άλλαξαν τα πάντα.

Μαζί με τον τουρισμό ανέβηκε και το επίπεδο ζωής των πολιτών μετρατρέποντας το Bilbao από μια βαριά βιομηχανική μαύρη πόλη σε ένα σύγχρονο μέρος που χαίρεσαι να ζεις, να αθλείσαι, να κάνεις την βόλτα σου και φυσικά να παρακολουθείς από κοντά τα τεκταινόμενα στην μοντέρνα τέχνη.


 
Το μουσείο του Guggenheim είναι τόσο "δυνατό" που ακόμα και κάποιον επισκέπτη κουρασμένο από το περπάτημα, που δεν έχει ιδιαίτερη εκτίμηση για την μοντέρνα τέχνη, μπορεί να τον κάνει να βρει κάτι ενδιαφέρον ώστε να περάσει 3 ώρες ακούγοντας τις περιγραφές από τα έργα του Juan Munoz, μια-μία! (Έτσι Admin?)
 


Η παρέα μας έκανε αρκετά χιλιόμετρα εκείνη τη μέρα στις όχθες του ποταμού, πέρασε από την γέφυρα Calatrava που δεσπόζει στο ποτάμι και κανείς δεν κατηγορεί τον αρχιτέκτονα για "ένα σωρό γυμνά σίδερα που κοστίζουν μια περιουσία".
 
Ποδηλατόδρομοι και εδώ φυσικά και πολύς κόσμος να αθλείται το απόγευμα στις όχθες του ποταμού. Μέχρι και οι θέσεις στάθμευσης για τα ποδήλατα ήταν μια εικαστική παρέμβαση.


 
 Η επιστροφή στο San Sebastian είχε σπονδή στο jamon για μια ακόμα μέρα και υπερκατανάλωση πόσιμων υδατανθράκων.

Την επόμενη μέρα ήταν η επίσκεψη στην Etxeondo...

Η επίσκεψη στην Etxeondo έγινε Σάββατο, οπότε δεν είχαμε την ευκαιρία να δούμε τους ανθρώπους πίσω από τα "ρούχα υψηλής ραπτικής για ποδηλάτες".

Ωστόσο, ο φιλόξενος Ramon άνοιξε μόνο για μας τις εγκαταστάσεις και μας έδειξε όλη την διαδικασία παραγωγής μιλώντας μας για την ιστορία της Etxeondo.


 
Ολα ξεκίνησαν πρίν από 30 χρόνια όταν ο Paco θέλησε να συνδιάσει την αγάπη του για το ποδήλατο με την εμπειρία και την γνώση που απέκτησε σχεδιάζοντας για πολλούς μεγάλους οίκους μόδας, όπως του Christian Dior.

Για να ξεκινήσει, ένας φίλος του, του δάνεισε μία φάρμα, που βρίσκεται πολύ κοντά στις σημερινές εγκαταστάσεις, και εκεί στέγασε τα πρώτα του όνειρα.
 
Η φάρμα ονομαζόταν Etxeondo (Etxe=Σπίτι, Ondo=κοντά σε).
Προς τιμήν του φίλου του, ο Pacο ονόμασε την εταιρία του Etxeondo και ως σήμα χρησιμοποίησε την εικόνα της αχυρένιας κατασκευής που παραδοσιακά βλέπει κανείς στα χωράφια της περιοχής.

Σταδιακά όλο και περισσότερα μεγάλα ονόματα της ποδηλασίας εμπιστεύονταν την Etxeondo για τα ρούχα τους.
 
Ανάμεσά τους οι Laurent Jalabert και Sean Kelly( ο νύν σχολιαστής του Eurosport που κανείς δεν καταλαβαίνει τι λέει) αλλά και ο μεγάλος Miguel Indurain. O θρύλος της ποδηλασίας των Ισπανών αλλά κυρίως των Βάσκων, που βλέπουμε εδώ να φορά ένα πραγματικά εντυπωσιακό συνολάκι της εποχής.
 
Σήμερα η Etxeondo αριθμεί περίπου 80 εργαζόμενους έχει, 3 ξεχωριστές εγκαταστάσεις στην Ισπανία και σχεδιάζει, κόβει και ράβει ολα τα ρούχα της In-House, σε πείσμα των καιρών και των Κινέζων. ¨Ολα αυτά για Ποδηλατικά και μόνο ρούχα υψηλής ποιότητας!

Αφού είδαμε την καλοκαιρινή κολεξιόν του 2009, φύγαμε για το San Sebastian και πάλι.

Ο Ramon απάντησε σε όλες μας τις ερωτήσεις και αφού μας έκανε και αυτός το δωράκι μας καταλήξαμε σε ένα παραδοσιακό εστιατόριο του San Sebastian όπου εκτός των άλλων ο Admin πάλεψε και πάλι με τον ευατό του, τις τύψεις και το Σουφλέ!
 
Μερικές ακόμα φωτογραφίες από την Etxeondo:




Σε αυτό το δωμάτιο που είναι καλυμένο με καθρέπτες, μοντέλα φορούν τα ρούχα πάνω σε ποδήλατο για να δουν πως δείχνουν τα ρούχα από κάθε πλευρά και γωνία πριν βγουν στην παραγωγή

Το ταξίδι μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Τόσο για τους ανθρώπους, όσο και για τις εταιρίες. Φύγαμε με μια γλυκιά γεύση αλλά, δεν το κρύβω, και μια ελαφρά μελαγχολία.

Ευχαριστώ όλη την παρέα για τις απολαυστικές στιγμές που περάσαμε μαζί. Το γέλιο που ρίξαμε ήταν πραγματικά το κάτι άλλο.

 Εύχομαι να μπορέσω να ξαναπάω και πάλι. Αυτή την φορά έχοντας και χρόνο για ποδήλατο κάπου εκεί, στα Πυρηναία!
Kατηγορία: Ταξίδια