Cyclist.gr - Ποδήλατο και ποδηλασία
Think.Cyclist
» Takxu
Από το Mercier στα ποδήλατα πόλης
08/02/08 (Cyclist.gr)
Όταν το 1982 ξεκίνησα να ασχολούμε με την ποδηλασία στην Ελλάδα, οι προβληματισμοί μου, οι οποίοι όπως συμβαίνει και με τα περισσότερα θέματα επηρεάζονται και από το κοινωνικό μας περιβάλλον, δεν ήταν και τόσοι πολλοί γύρω από την ποδηλασία. Τα πράγματα ήταν πολύ απλά εκείνη την εποχή. Θα έπαιρνες ένα ποδήλατο και αργά ή γρήγορα θα έβρισκες τον εαυτό σου σε κάποιο ποδηλατικό σύλλογο για να τρέχεις αγώνες ποδηλασίας.
 
Η ποδηλασία ήταν ένα άθλημα περισσότερο, παρά ένα hobby που θα μοιραζόσουν με τους φίλους σου.
 
Βέβαια, εκείνη την εποχή δεν άκουγα τους γονείς μου να μιλούν για την σταδιακή καταστροφή του περιβάλλοντος, το αφόρητο κυκλοφοριακό και το παρκάρισμα, το οποίο θα τους είχε κάνει εχθρούς με όλους τους γείτονες γιατί ο καθένας σκαρφίζονταν και από ένα καινούριο κόλπο ώστε να μην γυρνάει γύρω από το τετράγωνο για 25’ μέχρι να βρεί μια θέση να παρκάρει. Οι δρόμοι τότε, φάνταζαν πολύ πιο φαρδιοί και τα απογεύματα μετά το σχολείο, κατεβαίναμε στο δρόμο, βάζαμε δύο πέτρες για τέρματα και παίζαμε μπάλλα.
 
Τα καταστήματα ποδηλάτων ήταν όλα εξοπλισμένα με όλων των ειδών τα ποδήλατα...δρόμου. Τις "κούρσες" ή τα "αγωνιστικά ποδήλατα" όπως τα ονομάζουμε μέχρι και σήμερα οι παλαιότεροι. Το Mercier ήταν ένα ποδήλατο σταθμός, που μαζί με μια-δύο άλλες μάρκες, όριζαν την ποδηλασία, τουλάχιστον στην Ελλάδα, πολύ πιο πριν από το 1982.


 
Το Λεκανοπέδιο και η μορφολογία του, μαζί με το βάρος των ποδηλάτων και τον περιορισμό των ταχυτήτων τους δεν παρείχαν τις καλύτερες προϋποθέσεις για κάποιον να επιλέξει το ποδήλατό του σαν μέσο μεταφοράς ή ακόμα σαν μέσο άθλησης. Έτσι το ποδήλατο παρέμενε στους κλειστούς κύκλους των αθλητών, των παραγόντων και των οικογενειών τους που ασχολούνταν με την ποδηλασία σαν αθλητική/αγωνιστική ενασχόληση.
 
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 έκαναν την εμφάνισή τους στην ελληνική αγορά κάποια ποδήλατα λίγο διαφορετικά από αυτά που είχαμε συνηθίσει. Είχαν λίγο πιο μικρές ρόδες από αυτές των αγωνιστικών ποδηλάτων, τα λάστιχά τους ήταν τρακτερωτά και το τιμόνι τους δεν γύριζε προς τα κάτω και ήταν ίσιο. Τα ποδήλατα αυτά σου έδιναν τη δυνατότητα να τα βάλεις στο αυτοκίνητό σου και φεύγοντας από την πόλη να πας να κάνεις ποδήλατο μέσα στο βουνό και κοντά στη φύση.


 
Για μας τους αθλητές τότε, ήταν μια καταπληκτική εναλλακτική του τρεξίματος που καταπονούσε τα γόνατά μας κατά τη χειμερινή μας προετοιμασία. Όμως τα ποδήλατα βουνού ή MTB όπως ονομάζονται, δεν είχαν έρθει για να δώσουν μόνο εναλλακτικές λύσεις στις προπονητικές μεθόδους των αθλητών, αλλά να προσελκύσουν ακόμα περισσότερο, απλό κόσμο στο χώρο του ποδηλάτου. Ο κόσμος θα έβλεπε την ποδηλασία με διαφορετικό μάτι και η προσέγγιση θα γίνονταν ακόμα πιο χομπίστικη μιας και η δυνατότητα του να «το φορτώσεις και να πάς στο βουνό» ακόμα και μόνος σου ή με παρέα, δημιουργούσε μια νέα εναλλακτική στις επιλογές των ανθρώπων όσον αφορά τον προσωπικό τους χρόνο και την ενασχόλησή τους με μια φυσική δραστηριότητα για την υγεία τους.

Τα ποδήλατα βουνού ήταν πολύ πιο άνετα ως προς την θέση οδήγησής τους, είχαν περισσότερες ταχύτητες και φάνταζαν πιο «φιλικά» στον αρχάριο ποδηλάτη.
 
Ήταν πιο εύκολο να ανέβεις πάνω τους και το ίσιο τιμόνι τους δεν σε έκανε να καμπουριάζεις. Σε συνδιασμό με την προοπτική του να πας στη φύση, μακριά από την πόλη και κοντά στον καθαρό αέρα, το ΜΤΒ  έγινε το ποδήλατο του αρχάριου ποδηλάτη, του χομπίστα, αλλά παράλληλα δημιούργησε και μια νέα αγωνιστική αγορά με αγώνες ποδηλασίας στο βουνού.

Το αντίκτυπο του MTB στην αγορά και στη συνείδηση του ελληνικού αγοραστικού κοινού ήταν τόσο μεγάλη που ακόμα και σήμερα το κάνει το Νο 1 στις πωλήσεις ποδηλάτων στη χώρα μας. Ακόμα και για τις πρώτες βόλτες γύρω από το σπίτι μας ή στους δρόμους της εξοχής, ακόμα και για τη γυμναστική του σε ασφάλτινο δρόμο, ο νέος ποδηλάτης θα επιλέξει πολλές φορές ένα ποδήλατο βουνού.
 
Όμως, ένα ποδήλατο βουνού έχει σχεδιαστεί για το βουνό. Οι ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου αλλάζουν ή εξελίσσονται και οι εταιρίες που παρακολουθούν τις τάσεις της αγοράς και τις ανάγκες που δημιουργούνται, αναγνωρίζουν ότι θα είναι πιο σωστό ή ακόμα καλύτερα, πιο αποτελεσματικό, για έναν ποδηλάτη που θέλει να κινηθεί στο δρόμο πιο γρήγορα και πιο άνετα θα πρέπει να έχει ένα διαφορετικό ποδήλατο.
 
Πριν 10 περίπου χρόνια τα ποδήλατα πόλης κάνουν πιο έντονη την παρουσία τους στις ευρωπαϊκές πόλης και ο κόσμος που θέλει να μετακινείται στην πόλη με το ποδήλατο δεν είναι πλέον αναγκασμένος, για να έχει μια πιο άνετη θέση οδήγησης, να επιλέξει ένα ποδήλατο βουνού.
 
Το ποδήλατο πόλης βρίσκει τη θέση του στην αγορά και αρχίζει να καλύπτει μια ολοένα αυξανόμενη ανάγκη για γρηγορότερη και πιο άνετη μετακίνηση στις μικρές αποστάσεις μέσα στην πόλη, ένα οικονομικότερο, υγιεινότερο και φιλικότερο προς το περιβάλλον τρόπο ζωής στην καθημερινότητα των ανθρώπων των πόλεων.
 
Το αυτοκίνητο παραμένει απαραίτητο σαν μέσο μετακίνησης αλλά και «status symbol” αλλά ο ευρωπαίος αρχίζει να γίνεται «εξυπνότερος» και πιο πρακτικός αναγνωρίζοντας ότι δεν είναι έξυπνο να περνά δύο ώρες από τον πολύτιμο χρόνο του μέσα στο αυτοκίνητό του, για να κάνει 15 χιλιόμετρα μέσα στην πόλη για να πάει στη δουλειά του.
 
Το ποδήλατο πόλης κάνει δειλά δειλά την εμφάνισή του και στην ελληνική αγορά και το 2007 ήταν η χρονιά που αρχίζει να σπάει το «κατεστημένο» του ποδηλάτου βουνού και να παίρνει, με μεγαλύτερη δυναμική, θέση στις επιλογές του νέου ή ακόμα και πιο πεπειραμένου ποδηλάτη.