Cyclist.gr - Ποδήλατο και ποδηλασία
 
Κατεβαίνοντας τον πιο επικίνδυνο δρόμο του κόσμου με ποδήλατο

Κείμενο: Mak



La Paz, Βολιβία:
Βρίσκομαι στην ψηλότερη πρωτεύουσα του κόσμου, σε υψόμετρο 3.800m. Η πόλη χτισμένη σε ένα λόφο κατηφορίζει προς τον κεντρικό δρόμο όπου βρίσκονται όλα τα εμπορικά καταστήματα και γραφεία. Κάθε απόπειρα να ανέβεις τις ανηφόρες σε αφήνει χωρίς ανάσα λόγω της έλλειψης οξυγόνου σε αυτό το υψόμετρο, ιδιαίτερα αν δεν έχεις εγκλιματιστεί 3-4 μέρες. Στην πόλη υπάρχει πολλή ζωή και κίνηση ενώ οι ντόπιοι προσπαθούν να πουλήσουν διάφορα σουβενίρ και ρούχα στους τουρίστες. Η επίσκεψή μου στη La Paz, πέρα του τουριστικού ενδιαφέροντος, έχει και έναν άλλο σκοπό: Να συμμετάσχω σε μια εκδρομή που διοργανώνει ένα γραφείο extreme sport για την κατάβαση του πιο επικίνδυνου δρόμου του κόσμου (όπως έχει ψηφιστεί σε πρόσφατα δημοψηφίσματα και χαρακτηριστεί από την Inter-American Development Bank (IDB)) με ποδήλατο.

Η διαδρομή ξεκινά στα 4.800m υψόμετρο, στην κορυφή La Cumbre που βρίσκεται πάνω από τη La Paz, και καταλήγει στο Coroico στα 1.100m. Το μήκος της διαδρομής είναι 83Km, που σημαίνει ότι μέσα σε 83 Km κατεβαίνεις vertical drop 3.600m! Θεωρείται από τα πολύ extreme πράγματα που μπορείς να κάνεις στη Βολιβία τόσο λόγω της επικινδυνότητας του δρόμου όσο και των απρόβλεπτων καιρικών συνθηκών που μπορεί να προκύψουν. Κάθε χρόνο πέφτουν από τους γκρεμούς περί τα 26 οχήματα (λεωφορεία και φορτηγά συνήθως), με μεγάλους αριθμούς θυμάτων, ενώ το 1983, στο πιο θανατηφόρο αυτοκινητιστικό ατύχημα της Βολιβίας, ένα λεωφορείο πέφτοντας στο γκρεμό, οδήγησε στο θάνατο 100 ανθρώπους!

Με όλα αυτά στο μυαλό, αλλά και με μεγάλη χαρά και προσμονή επισκέπτομαι το γραφείο για να κλείσω την εκδρομή. Μπορώ να επιλέξω ανάμεσα σε ποδήλατο ΗΤ που είναι το βασικό πακέτο ή FS που είναι $20 πιο ακριβό. Όλα τα ποδήλατα είναι Κona και έχουν σοβαρά ανταλλακτικά (υδραυλικά δισκόφρενα, πηρούνια Marzocchi, σειρές LX και πάνω, καθώς και άλλα καλούδια), κάτι που με κάνει να αισθάνομαι λίγο πιο ασφαλής. Μου αρέσει που με βάζουν να δοκιμάσω κράνος και γάντια για να αποφασίσω τι μέγεθος χρειάζομαι, ενώ μου λένε οτι θα φοράω και ειδικό κόκκινο γιλέκο με φωσφορίζουσες λωρίδες και για το λόγο αυτό δεν μπορώ να έχω σακίδιο στην πλάτη. Αφού υπογράψω όλα τα χαρτιά αποποίησης ευθυνών της εταιρείας (!!!) και ασφάλειας ζωής και ατυχήματος δίνω ραντεβού για την επόμενη μέρα στις 08.00 το πρωί και πάω να περιηγηθώ στην πρωτεύουσα.

06:30 το άλλο πρωί τα μάτια μου ορθάνοιχτα. Φταίει και το υψόμετρο που δεν μπορώ να κοιμηθώ, αλλά σε αυτό καταλόγισα τους ανήσυχους ύπνους των προηγούμενων ημερών και όχι το σημερινό -τώρα ξέρω οτι είναι η υπερένταση. Φεύγω από το ξενοδοχείο με τα πόδια για να πάω στο σημείο συνάντησης. Το να περπατάς στη La Paz 07:15 το πρωί δε σου δίνει και το μεγαλύτερο αίσθημα ασφάλειας αλλά σκέφτομαι ότι είναι σε κεντρικό δρόμο και το διώχνω από το μυαλό μου.

Συναντιόμαστε με το group και επιβιβαζόμαστε στο λεωφορειάκι που θα μας μεταφέρει στο σημείο εκκίνησης. Τα ποδήλατα βρίσκονται φορτωμένα σε αυτοσχέδιες σχάρες, στην οροφή. Είμαστε 12 άτομα, άντρες και γυναίκες, και θα έχουμε δύο οδηγούς για την εκδρομή.

Μετά από μισή ώρα βρισκόμαστε στο La Cumbre, και το αλτίμετρο γράφει 4.825m. Έχει αρκετό κρύο αλλά όχι όσο θα περίμενε κανείς σε αυτό το υψόμετρο. Λίγο πιο ψηλά φαίνεται το Huayana Potosi, μια κορυφή στα 6.088m. Τα νερά είναι παγωμένα και γύρω από τα αυτοκίνητα υπάρχουν ίχνη χιονιού.





Αφού ξεφορτώσουμε τα ποδήλατα, οι οδηγοί τα στήνουν με βάση το ύψος και τις προσωπικές επιλογές του καθενός (θέση φρένων και χειριστηρίων, ύψος σέλας κλπ) και μετά από ένα γρήγορο θεωρητικό μάθημα για το πως πρέπει να έχουμε το βάρος μας και πως να αλλάζουμε ταχύτητες και πως να κινούμαστε (απαγορεύεται να περνάμε τον οδηγό μας που θα είναι "εμπροσθοφυλακή" ενώ ο δεύτερος οδηγός θα είναι πίσω "σκούπα") είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε.

Ο οδηγός μας βγάζει ένα μπουκαλάκι οινόπνευμα και ραντίζει τη γη. Μας εξηγεί οτι είναι για να κατευνάσει την “Pachamama” (Μητέρα Γή) και να την ξεδιψάσει. Έτσι θα ικανοποιηθεί και δε ζητήσει αίμα!!! Στη συνέχεια το μπουκαλάκι περνάει από όλα τα άτομα και όλοι πίνουμε μια γουλιά.





Μετά από την σύντομη αυτή τελετή ξεκινάμε. Τα πρώτα 17Κm είναι άσφαλτος με στροφές και κινούμαστε γρήγορα. Η κλίση του δρόμου και τα διερχόμενα φορτηγά μας αναγκάζουν να πατάμε τακτικά (αν όχι συνέχεια) το φρένο. Δεξιά και αριστερά σύννεφα που πολλές φορές εμποδίζουν και την ορατότητά μας. Από κάτω γκρεμός, βαθύς γκρεμός! Φυσικά, μπαρίερα δεν υπάρχει...

Μετά από πέντε λεπτά συνειδητοποιώ ότι δεν έχω πίσω φρένο! Τρομάζω και επιβραδύνω με το μπροστινό ενώ μου μυρίζει καμένο. Κοιτάω την πίσω δισκόπλακα η οποία είναι σχεδόν μαύρη, ενώ φαίνεται να βγαίνει καπνός από τη δαγκάνα! Το δισκόφρενο έχει πυρώσει! Συνεχίζω με πιο ήπιο ρυθμό περιμένοντας να κρυώσει. Προς το τέλος της ασφάλτου μας σταματά ο οδηγός και μας εξηγεί οτι πρέπει να ξεκαβαλήσουμε τα ποδήλατα για να περάσουμε από ένα σταθμό ελέγχου της αστυνομίας για ναρκωτικά. Αυτό που ψάχνουν βασικά είναι φορτηγά που μεταφέρουν χημικές ουσίες για την παρασκευή ναρκωτικών (μιά και τα φύλλα κόκας εκεί καταναλώνονται ή καλύτερα μασώνται νόμιμα, όπως εδώ καπνίζουμε τσιγάρο). Είναι όμως οι χημικές ουσίες που μετατρέπουν τα φύλλα αυτά σε σκληρά και παράνομα ναρκωτικά και κάτι τέτοιο προσπαθούν να αποφύγουν οι αστυνομικές αρχές. Εμείς κατεβαίνουμε από τα ποδήλατα καθαρά για διαδικαστικούς λόγους και χωρίς να μας ελέγξουν περνάμε και συνεχίζουμε. Μετά από λίγο η άσφαλτος τελειώνει και σταματάμε για νέες οδηγίες.

"Καλώς ήρθατε στον πιο επικίνδυνο δρόμο του κόσμου!" μας λεει ο οδηγός. Από εδώ ξεκινάει ο δρόμος που θα μας οδηγήσει στο Coroico. Είναι χωματόδρομος διπλής κυκλοφορίας αλλά μόνο 3m φαρδύς!!! Κάθε τόσο υπάρχουν μικρά ανοίγματα για να περιμένει το ένα αυτοκίνητο το άλλο όταν διασταυρώνονται. Φυσικά δεν υπάρχει μπαριέρα και οι γκρεμοί στο δρόμο φτάνουν το 1km.





Οι κινούμενοι στην κατηφόρα οδηγοί, είναι στο αριστερό ρεύμα ώστε να μπορούν να βλέπουν την απόσταση που έχει ο τροχός τους από το γκρεμό και να μην κάνουν στραβοτιμονιά.

Έχουμε φτάσει ήδη σε χαμηλότερο υψόμετρο (3.600m) και η βλάστηση έχει αρχίσει να γίνεται πιο πυκνή. Στο δρόμο αυτό κινούνται κυρίως λεωφορεία και φορτηγά πολλά από τα οποία, ιδιαίτερα την περίοδο των βροχών, πέφτουν στο γκρεμό...





Κάθε τόσο υπάρχουν λουλούδια, μνημεία και εκκλησάκια, θέαμα αρκετά μακάβριο, που δυστυχώς όμως θυμίζει Ελληνικό δρόμο... Ο οδηγός μας εξηγεί ότι δε χωράει ποδήλατο και φορτηγό ταυτόχρονα στο δρόμο και για τον λόγο αυτό πρέπει να φροντίσουμε να έχουμε σταματήσει πριν πλησιάσει το φορτηγό. Όταν σταματάμε πρέπει να προσέχουμε να έχουμε το ποδήλατο από τη μεριά του γκρεμού και όχι το σώμα μας. Μια γαλλίδα κάποια χρόνια πριν είχε κάνει το αντίθετο, και όταν χρειάστηκε να κάνει ένα βήμα πίσω μέσα στον πανικό της να περάσει το θηριώδες φορτηγό, έπεσε στο γκρεμό βάθους 800m. Δυστυχώς δεν γύρισε στη Γαλλία ποτέ να διηγηθεί τις περιπέτειές της...

Ο οδηγός θα πηγαίνει μπροστά (σαν δόλωμα για τα φορτηγά, όπως μας λεει χαριτολογώντας) και εμείς θα ακολουθούμε σε κάποια απόσταση. Έχει και μια σφυρίχτρα στο στόμα για να μας προειδοποιεί πότε έρχεται φορτηγό. Συνεχές σφύριγμα σημαίνει προσοχή ενώ διακοπτόμενο είναι προειδοποίηση. ΜΆαυτά και μΆαυτά, η περιπέτεια ξεκινάει και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε. Συνηθισμένος από τα στενά μονοπατάκια των Ελληνικών βουνών δεν πολυσκέφτομαι τι είναι από κάτω απλά προσπαθώ να έχω μια σταθερή πορεία πάνω στο δρόμο αποφεύγοντας τις λακκούβες και τα σημεία με κατολισθήσεις.



Έτσι καταφέρνω να κινούμαι γρήγορα και να είμαι το δεύτερο ποδήλατο στο κονβόι, ακριβώς πίσω από τον οδηγό μας ο οποίος δείχνει να το ευχαριστιέται και πηγαίνει τάπα! Από πίσω του, τάπα και εγώ. Ξαφνικά ακούω σφύριγμα από τον οδηγό. Δεν ξέρω αν είδα πρώτα το φορτηγό να προβάλει από την τυφλή στροφή στα 10 μέτρα μπροστά μου σηκώνοντας σύννεφα σκόνης ή αν άκουσα το σφύριγμα, πάντως ό,τι και να έγινε "πέταξα" προς το άνοιγμα του δρόμου που βρισκόταν 3 μέτρα μπροστά μου. Ο οδηγός μας, μέσω ασυρμάτου, ειδοποιούσε τον δεύτερο οδηγό "σκούπα" για το φορτηγό που σύντομα θα συναντούσαν.

Η διαδρομή συνεχίζεται στο ίδιο μοτίβο και τα οχήματα που συναντάμε είναι κυρίως λεωφορεία που μεταφέρουν ντόπιους οι οποίοι δεν χάνουν την ευκαιρία να μας χαιρετίσουν και να μας χαμογελάσουν, ή υπερφορτωμένα φορτηγά που πέρα του φορτίου τους μεταφέρουν και άτομα στις καρότσες τους, στοιβαγμένα με τους πιο απίστευτους τρόπους!!!



Σε μερικές τυφλές στροφές του δρόμου παρατηρώ ότι υπάρχουν άνθρωποι με κόκκινες και πράσινες αυτοσχέδιες πινακίδες στα χέρια, που μας κάνουν σήμα να περάσουμε ανάλογα με το αν έρχεται αυτοκίνητο ή όχι. "Ανθρώπινα φανάρια" σκέφτομαι. Αργότερα μαθαίνω πως αυτοί οι φουκαράδες έχουν χάσει τις οικογένειές τους από ατυχήματα σε αυτό το δρόμο και έχουν εγκατασταθεί σε αυτές τις στροφές αυτοβούλως για να προστατεύσουν άλλους ανθρώπους από την ίδια μοίρα! Δεν πληρώνονται από το κράτος, και μόνο οι διερχόμενοι οδηγοί τους αφήνουν κάποια χρήματα και φαί κάθε φορά που περνάνε, σαν ελάχιστο δείγμα ευχαρίστησης και ευγνωμοσύνης...


"Ανθρώπινα φανάρια"

Στα 2.500m σταματάμε σε ένα άνοιγμα του δρόμου για μεσημεριανό και ξεκούραση. Κουβεντούλα, φωτογραφίες, χαμόγελα. Οι οδηγοί επιθεωρούν τα ποδήλατά μας ένα ένα χωριστά και σε μερικά αλλάζουν τα τακάκια μια και φαίνεται να έχουν λιώσει! Η ζέστη είναι έντονη εδώ, μια και είμαστε πολύ χαμηλότερα, ενώ η βλάστηση είναι αρκετά πιο πυκνή. Μια πινακίδα προειδοποιεί οτι απαγορεύονται τα ποδήλατα!


"Απαγορεύονται τα ποδήλατα!"

Λίγο πιο κάτω φαίνονται 2 καταρράχτες. Το νερό πέφτει από ψηλά, παρεκκλίνει λίγο την πορεία του στο δρόμο και συνεχίζει κάτω στη χαράδρα για να συναντήσει το ποτάμι. Ο Βολιβιανός οδηγός με βλέπει που κοιτάω τον καταρράχτη, γελάει και μου λέει "Είναι μια ευκαιρία να δροσιστείς αν ζεσταίνεσαι". Χαμογελάω με αμηχανία.



Αφού βγάλουμε μερικά ρούχα, ανεβαίνουμε στα ποδήλατα και συνεχίζουμε. Πράγματι, σε πέντε λεπτά βρίσκομαι να περνάω κάτω από ένα καταρράχτη ο οποίος όμως ευτυχώς δεν είναι τόσο ορμητικός όσο φαινόταν. Βρεχόμαστε όμως όλοι και η λάσπη και σκόνη αρχίζει να κολλάει πάνω μας.

Ο κατηφορικός δρόμος συνεχίζει πιο απότομος τώρα, τα φορτηγά και τα λεωφορεία δεν σταματάνε να περνούν δίπλα μας και η σκόνη είναι τόσο αφόρητη που δε σε αφήνει να αναπνεύσεις. Ευχάριστη έκπληξη: Σταματάμε και ο οδηγός στο support τζιπάκι μας μοιράζει μάσκες για τη μύτη και το στόμα ώστε να μην αναπνέουμε τη σκόνη -τα έχουν προβλέψει πραγματικά όλα!





Κινούμαστε πλέον πολύ πιο γρήγορα, γιατί έχουμε συνηθίσει και ξεθαρρέψει ενώ ο δρόμος είναι μισό μέτρο πιο φαρδύς που τον κάνει να φαίνεται λεωφόρος! Μένει λίγο ακόμα πλέον, αλλά πρέπει να διασταυρώσουμε δύο ποτάμια που διασχίζουν το δρόμο! Επειδή έχει βρέξει τις προηγούμενες μέρες, έχουν βαθύνει όπως μας λένε. Γι' αυτό, πρέπει να πάρουμε φόρα και να συνεχίσουμε να πενταλάρουμε ακόμα και μέσα στο νερό που φτάνει περίπου στα κέντρα των τροχών, αν δε θέλουμε να μείνουμε στη μέση ή να παρασυρθεί το ποδήλατο!

Ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπό μου παρόλο που ετοιμάζομαι να βρέξω το μοναδικό ζευγάρι παπούτσια που έχω πάρει για όλο το ταξίδι, κάτι που μπορεί να μου στοιχίσει τις επόμενες μέρες! Αφού περάσουμε και το τελευταίο αυτό εμπόδιο με ένα μικρό απρόοπτο, πλησιάζουμε πλέον στο Coroico.

Στη συνέχεια μας πάνε σε ένα ξενοδοχείο όπου μας περιμένουν ντους με ζεστό νερό, σαπούνι και πετσέτες, καθώς επίσης και μπουφές με φαί και γλυκά! Η τέλεια κατάληξη μιας ανεπανάληπτης εμπειρίας. Συνειδητοποιώ οτι είναι το πρώτο ζεστό μπάνιο που κάνω μετά από περίπου μια εβδομάδα μια και στα ξενοδοχεία που έμενα στις ¶νδεις μέχρι τώρα το ζεστό νερό σπάνιζε. Στην καλύτερη ήταν χλιαρό!

Η επιστροφή στη La Paz, μας βρίσκει στο πουλμανάκι να ανεβαίνουμε το δρόμο που είχαμε κατέβει με τα ποδήλατα. Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Κάτω απλώνεται το απόλυτο κενό! Μόλις αντιλαμβάνομαι τι κατεβήκαμε! Στο ποδήλατο επειδή είσαι συγκεντρωμένος στο δρόμο, δε σκέφτεσαι τι υπάρχει από κάτω. Τώρα που το βλέπω σαν απλός παρατηρητής, τρομάζω. Έχει αρχίσει και σκοτεινιάζει και παρόλη την κούρασή μου δεν μπορώ να κλείσω μάτι. Το πουλμανάκι κινείται στην κόψη του γκρεμού και εγώ ελπίζω οτι δε θα είμαστε ένα ακόμα αυτοκίνητο που θα επιβεβαιώσει τη φήμη του πιο επικίνδυνου δρόμου. Συνειδητοποιώ οτι πιο πολύ φοβάμαι τώρα που είμαι στο αυτοκίνητο, παρά με το ποδήλατο. Μετά από 4 ώρες, καθισμένος σε ένα μπαράκι στη La Paz, πίνω μια τοπική μπύρα και αναπολώ με νοσταλγία την ημέρα...

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του παρόντος άρθρου χωρίς την έγγραφη άδεια του συγγραφέα και του διαχειριστή του site