Cyclist.gr - Ποδήλατο και ποδηλασία
 
Τέσσερις ημέρες στη Eurobike 2005

Κείμενο: Μάξιμος Κανελλίας

Ημέρα 1η


Μετά από ένα ταξίδι σχεδόν 20 ωρών είχαμε φτάσει στο λιμάνι της Ancona στην Ιταλία. Τα “σκουριασμένα” ιταλικά του Admin μας εξασφάλισαν τις απαραίτητες οδηγίες για να εντοπίσουμε την Autostrada προς Μιλάνο. Η απογοήτευση μας ήταν έκδηλη όταν είδαμε ότι οι περίφημοι ιταλικοί αυτοκινητόδρομοι ήταν κατακλυσμένοι από νταλίκες κάθε μεγέθους και κάθε εθνικότητας. Κίνηση που όμοια της δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ ήταν το “καλώς όρισες” της Ιταλίας. Οι δε Ιταλοί οδηγοί είχαν τα ίδια χάλια με τους δικούς μας. Φρεναρίσματα πανικού και εντελώς αψυχολόγητες κινήσεις σε όλες τις λωρίδες που είχαν ως αποτέλεσμα ξαφνικά μποτιλιαρίσματα και κόλλημα και στις 3 λωρίδες του αυτοκινητοδρόμου.




Το τοπίο άρχισε να αλλάζει όσο ανεβαίναμε προς τα βόρεια της χώρας με αποκορύφωμα τα υπέροχα τοπία στις περιοχές του Como και λίγο μετά, της Ελβετίας και του Lugano.




Πραγματικά σε κάνει να αναρωτιέσαι τι στραβό γίνεται στην Ελλαδίτσα μας. Δεν θα μιλήσω για το επίπεδο ζωής. Θα μιλήσω για τα πολύ απλά πράγματα όπως η απίστευτη καθαριότητα, το γεγονός οτι δεν ακούσαμε πουθενά (εκτός από την Ιταλία) σε όλη τη διάρκεια του ταξιδίου μας κόρνα αυτοκινήτου, και όλοι ήταν απόλυτα πειθαρχημένοι.

Λίγο αφότου μπήκαμε στην Ελβετία (και πληρώσαμε 30 ευρώ για ετήσιο σηματάκι-τέλη κυκλοφορίας) είχε συμβεί ένα ατύχημα. Όλα κόλλησαν και κανείς μα κανείς στην μισή περίπου ώρα που κάναμε να περάσουμε το σημείο δεν διανοήθηκε να πατήσει στην βοηθητική λωρίδα προκειμένου να περάσει μπροστά από όλους. Υπομονή και πειθαρχία είναι το όνομα του παιχνιδιού στην Ελβετία!

Όλα ήταν περιποιημένα και τακτικά. Μέχρι και το γρασίδι, στην άκρη του δρόμου, ήταν απόλυτα συμμετρικά κομμένο και παράλληλο με την δεξιά λωρίδα του δρόμου. Ο ασφαλτοτάπητας απόλυτα επίπεδος σαν τραπέζι μπιλιάρδου χωρίς μπαλώματα, λακούβες και τα άλλα ευτράπελα που βλέπει κανείς στα πάτρεια εδάφη. Και το αστείο είναι ότι μιλάμε για επαρχιακό οδικό δίκτυο και όχι για αυτοκινητόδρομο.

Αφού ανεβήκαμε περίπου στα 2200μ υψόμετρο και διασχίσαμε τις Άλπεις από το τούνελ του Αγ.Βερνάρδου αρχίσαμε να κατηφορίζουμε προς Αυστρία. Ευτυχώς είχε αρχήσει να ανεβαίνει και η θερμοκρασία επειδή εκεί στα ψηλά είχε πέσει στους 13 σχεδόν βαθμούς και το σανδάλι και το μπλουζάκι που φορούσαμε δεν ήταν ότι καταλληλότερο. Ο Admin με είχε ζαλίσει. Έβλεπε παντού καταρράκτες, πράσινα λιβάδια και αγελάδες και μου έλεγε, “Εμπορικέ, χαραμιζόμαστε στην Ελλάδα” , “Wardog θέλω διακοπές με αμάξι στην Ελβετία και να ανέβω εκείνο το ανηφοράκι - πρέπει να είναι τουλάχιστον 15% κλίση!”.

Το σκοτάδι με γλύτωσε απο τη γκρίνια του και μου επέτρεψε να αφοσιωθώ στην οδήγηση χωρίς να κινδυνεύουμε να φύγουμε σε κανένα βάραθρο. Το κακό όμως είχε ήδη γίνει. Ο Admin έβλεπε παντού δρομάκια και το βλεμμα του θύμηζε το βλέμμα του Σκρούτζ Μακ Ντάκ που αντί για κόρες ματιών είχε το σήμα των δολλαρίων. Ο Admin ήταν στη χώρα της Milka!

Ο δρόμος είχε πλέον φαρδύνει και οι ταχύτητες είχαν γίνει απαγορευτικές, κατηφορίζοντας για Αυστρία και περνώντας έξω απο το Lichtenstein. Ο Admin άγρυπνος με το χάρτη στα πόδια του με καθοδηγούσε - άψογα μπορώ να πώ - και έτσι πολύ σύντομα φτάσαμε στην Αυστρία. Εκεί έκπληκτοι συναντήσαμε έναν απίστευτο τελωνειακό υπάλληλο ο οποίος μας ρώτησε στα Ελληνικά “Έκεις να ντηλώσεις τίποτα?” Αθάνατη Ελλάδα!

Πλέον είμασταν καμιά 50αριά χιλιόμετρα μακρυά απο το Lindau, το μέρος όπου θα μέναμε για τις επόμενες πέντε ημέρες. Μία ήσυχη παραλίμνια πόλη με ένα μικρό νησάκι το οποίο συνδέεται με γέφυρα με τη στεριά και φιλοξενεί επάνω του ξενοδοχεία, καζίνο και μία καταπληκτική μαρίνα για τους έχοντες σκάφη.

Τελικά φτάσαμε στο Lindau της Γερμανίας γύρω στις 21:30 το βράδυ.

Η κούραση ήταν μεγάλη αλλά έπρεπε να τακτοποιήσουμε τα πράγματά μας και να ασφαλίσουμε τα ποδήλατα στο γκαράζ του ξενοδοχείου.

Λίγο μετά αρχίσαμε την αναζήτηση τροφής σε κάποιο εστιατόριο αφού η ώρα ήταν προχωρημένη και όλα ήταν κλειστά ή είχαν σταματήσει να σερβίρουν! Πραγματικά ήταν η μόνη φορά που μας έλλειψε η Ελλάδα στις επόμενες 4 ημέρες του ταξιδιού μας.

Ημέρα 2η

Eurobike 2005Το επόμενο πρωί, ξυπνήσαμε ενθουσιασμένοι για αυτό που επρόκειτο να παρακολουθήσουμε! Μετά από ένα πλούσιο πρωινό όπου ο Admin δοκίμασε κάθε είδους ντόπιο και όχι μόνο τυρί μαζί με αχνιστά ψωμάκια αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε για την έκθεση. Πήραμε τον επαρχιακό δρόμο που ενώνει το Lindau με το Fridrichshaffen (μία απόσταση περίπου 30χλμ) αλλά κάναμε το λάθος να ακολουθήσουμε κάποιους ένοικους του ξενδοχείου που πιστεύαμε ότι και εκείνοι πηγαίναν στην έκθεση. Για κακή μας τύχη όχι μόνο δέν πήγαιναν στην έκθεση αλλά μας παρέσυραν στο κέντρο της πόλης οπου γινόταν χαμός και η σήμανση για την έκθεση ήταν τουλάχιστον απαράδεκτη.

Οι εξυπηρετικότατοι υπάληλοι της τουριστικής υπηρεσίας του Fridrichshaffen όμως μας έδειξαν τον δρόμο και μας έδωσαν και ένα χάρτη προκειμένου να μην ξαναχαθούμε. Λίγο μετά, είμασταν στον ανατολικό χώρο στάθμευσης και ενθουσιασμένοι βαδίζαμε με χιλιάδες άλλους εμπορικούς επισκέπτες προς την είσοδο του εκθεσιακού χώρου. Αφου προμηθευτήκαμε τα απαραίτητα λουράκια για να κρεμάσουμε τα διαπιστευτήριά μας, περάσαμε τον έλεγχο και επιτέλους μπήκαμε στον χώρο της έκθεσης. Τα πρώτα εκθέματα που αντικρύσαμε ήταν τα προϊόντα (πάντα ποδηλατικά) που είχαν βραβευτεί για το 2005.



Μεταξύ αυτών μία καταπληκτική σκηνή της Topeak και βέβαια το ποδήλατο χρονομέτρου της BMC το οποίο καβαλάει η επαγγελματική ομάδα της Phonac.




Συνεχίσαμε την περιήγησή μας στον τεράστιο προθάλαμο της έκθεσης και μετά απο λίγο αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε. Η έκθεση έκλεινε στις 18:00 και δεδομένου του μεγέθους του χώρου και των συνολικά 10 τεράστιων αιθουσών συν τις αναρίθμητες υπαίθριες δραστηριότητες ήταν μάλλον απίθανο να καταφέρουμε να δούμε ολόκληρη την έκθεση σε μία ημέρα. Έπρεπε όμως να βιαστούμε επειδή η αυριανή ημέρα θα ήταν αρκετά πιεσμένη με τις συναντήσεις που είχαμε προγραμματίσει με τους συνεργάτες μας απο το εξωτερικό. Πρώτο, το περίπτερο της Shimano στην άιθουσα Α1 το οποίο φιλοξενούσε όλα τα νέα προϊόντα της εταιρίας για ποδήλατο δρόμου, βουνού και πόλης. Τα βλέμματα όλων στραμμένα στην ολοκαίνουργια σειρά δρόμου Shimano 105 που βαδίζοντας στα βήματα των μεγαλύτερων αδερφών της Ultegra και Dura Ace, αναβαθμίστηκε σε 10απλή.




Εντελώς επανασχεδιασμένη, ακόμα και στις δαγκάνες των φρένων παρέχει ακόμα μεγαλύτερη εργονομία και απόλυτη συμβατότητα με τις πλέον 10απλές σειρές Ultegra και Dura Ace. O δισκοβραχίονας βέβαια μετατράπηκε και αυτός σε Hollowtech II με ξεχωριστή μεσαία τριβή-ποτήρια για αυξημένη ακαμψία και ευκολία επισκευών και συντήρησης.

Ένα άλλο θέαμα της έκθεσης ήταν η εντελώς καινούρια (και ολόμαυρη) σειρά Deore για ποδήλατα δρόμου. Για ακόμα μια φορά είδαμε την πρόθεση της Ιαπωνικής εταιρίας να μεταλαμπαδεύσει την τεχνολογία και τoν σχεδιασμό των ακριβότερων σειρών σε φτηνές και προσιτές σειρές για όλους. Έτσι και η Deore απέκτησε λεβιεδομανέττες Dual Control σαν τις Shimano LX, XT, και XTR. Όπως και η παλαιότερη σειρά διατίθεται τόσο σε έκδοση για δισκόφρενα όσο και σε έκδοση για V-Brakes. Μόνο αρνητικό που μπορούμε μέχρι στιγμής να επισημάνουμε χωρίς να έχουμε δοκιμάσει την εν λόγω σειρά είναι το ότι οι Ιάπωνες δεν τόλμησαν τόσο στον σχεδιασμό του δισκοβραχίονα ο οποίος έχει επανασχεδιαστεί μεν αλλέ παραμένει τεχνολογίας Hollowtech I με ξεχωριστή μεσαία τριβή-άξονα ενώ και οι λεβιεδομανέτες δεν είχαν το καλύτερο δυνατό φινίρισμα. Πολύ πιθανόν να μην ήθελαν να ανοίξουν όλα τα χαρτιά τους φέτος και να επιφυλλάσουν εκπλήξεις για του χρόνου. Όπως και τις προηγούμενες σειρές Shimano θα τις δείτε πρώτοι στην Ελλάδα στο Cyclist Store πολύ σύντομα!

Η Shimano όμως δεν κατασκευάζει μόνο ανταλλακτικά αλλά και ρούχα, όπως και παπούτσια. Τα νέα μοντέλα της εταιρίας για το 2006 δίνουν σημασία στον χομπίστα ποδηλάτη με παπούστια και ρούχα άνετα και διακριτικά χωρίς όμως να αφήνουν παραπονεμένους τους αθλητές με ενδύματα και παπούτσια για αγωνιστική χρήση τόσο βουνού όσο και δρόμου. Φεύγοντας από το περίπτερο της Shimano το οποίο σημειωτεών ήταν και το πιό μεγάλο σε διαστάσεις, πέσαμε επάνω σε μοναδικό θέαμα το οποίο μακάρι να είχαμε φωτογραφίσει. Ηλικιωμένος Ιάπωνας περιτριγυρισμένος από 4 μαυροντυμένους υπαλλήλους της Shimano γύριζε την έκθεση και έδινε εντολές όποτε έβλεπε κάτι ενδιαφέρον έτσι ώστε οι συνοδεία του να φωτογραφίσει και να μετρήσει διαστάσεις προιόντων ανταγωνιστικών εταιριών. Και στους δύο μας ήρθαν στο μυαλό σκηνές από την ταινία “Νονός”. Τα στελέχη της Shimano πραγματικά θυμίζαν μαφιόζους! Συνεχίζοντας, περάσαμε από το περίπτερο της αμερικανικής Specialized όπου είδαμε μία πλήρη γκάμα προϊόντων από γυναικεία ποδήλατα μέχρι όλων των κατηγοριών κράνη και ελαστικά.

  

Την προσοχή όλων κέντρισαν οι ανθρακονημάτινες εκδόσεις των Epic και FSR ενώ δέν έλειψαν σχόλια για το αμφιλεγόμενης αισθητικής ποδήλατο δρόμου S-Works Tarmac.



Η πρώτη ημέρα της έκθεσης πέρασε περισσότερο σαν μία αναγνωριστική περίοδος αφού θέλαμε να εντοπίσουμε τα περίπτερα των εταιριών με τις οποίες είχαμε κανονίσει συναντήσεις και βέβαια όλα όσα βλέπαμε ήταν εντελώς καινούργια για εμάς.

Συνεχίζοντας την περιήγηση μας στους αχανείς χώρους της έκθεσης και περνώντας απο την μία αίθουσα στην άλλη πέσαμε στα περίφημα ποδήλατα recumbent ή αλλιώς “ξαπλωτά”.



Τα ποδήλατα αυτά που πραγματικά είναι εξαιρετικά δημοφιλή στην υπόλοιπη Ευρώπη ήταν σε περίοπτα σημεία και τα θαυμάζαμε από κοντά σε όλο τους το μεγαλείο. Απίστευτα γρήγορες κατασκευές με εξωτικά (και όχι μόνο υλικά) ο κόσμος είχε την δυνατότητα να τα οδηγήσει σε μία αυτοσχέδια ασφάλτινη πίστα που είχαν κατασκευάσει οι εκθέτες.



Εκεί όλοι οι επισκέπτες (μικροί και μεγάλοι) είχαν την ευκαιρία να οδηγήσουν τα παράξενα αυτά δημιουργήματα και να χαρούν την εξαιρετική τους επιτάχυνση και συμπεριφορά σε μία πίστα με πολλές κλειστές στροφές.



Μεταξύ των αιθουσών όπου πραγματοποιούνταν η έκθεση οι Γερμανοί είχαν στήσει μία χωμάτινη πίστα με άλματα (dirt jumps) και διάφορα άλλα ξύλινα κατασκευάσματα τα οποία οι επίδοξοι stunt men και stunt girls υπερπηδούσαν με χαρακτηριστική ευκολία κάνοντας φιγούρες που δεν χωράει ο νούς.



Και αν νομίζετε οτι μιλάμε για επαγγελματίες αναβάτες, κάνετε μεγάλο λάθος. Μιλάμε για πιτσιρικάδες που απλά είχαν βρεί την ευκαιρία να κάνουν ποδήλατο μέσα σε πίστα με άλματα δωρεάν. Έβλεπες παιδάκια 12-13 ετών να “βγάζουν” με άνεση διπλά άλματα με μήκος 4-5 μέτρα σε ύψος που σε κάνει να ανατριχιάζεις.



Στη Γερμανία, όπως και στον υπόλοιπο πλανήτη είναι πολύ διαδεδομένο το dirt jumping και παντού ξεφυτρώνουν Dirt Parks. Εκτάσεις όχι απαραίτητα μεγάλες με χωμάτινες διαδρομές γεμάτες άλματα Τα πάρκα αυτά σφίζουν από ζωή και γεμίζουν νέα παιδιά όπου πραγματικά κάνουν το κέφι τους και ξεδίνουν μακρυά από κακές συνήθειες και επιρροές. Μακάρι να βρεί μιμητές κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα.

Η ώρα περνούσε και έπρεπε να βιαστούμε για να προλάβουμε τουλάχιστον να κάνουμε ένα πλήρη κύκλο του χώρου της έκθεσης . H ώρα πλησίαζε 18:00 και τα μεγάφωνα άρχισαν να ενημερώνουν ότι η έκθεση θα έκλεινε τις πόρτες τις σε λίγα λεπτά. Τα περίπτερα άρχισαν τις προετοιμασίες για το τέλος της πρώτης ημέρας. Σιγά σιγά οι υπολογιστές έκλειναν, τα ποδήλατα και τα εκθέματα ασφαλίζονταν ενώ άλλοι πιό παραδοσιακοί τα σκέπαζαν με σατέν καλύματα σαν αντικείμενα σε μουσείο.



Ναί, η Colnago ήταν μακράν η πιό φινετσάτη Ιταλική παρουσία με φοβερά καλοντυμένα στελέχη και ποδήλατα έργα τέχνης. Η πρώτη ημέρα της έκθεσης είχε έρθει στο τέλος της ...Ξέραμε τι θα ονειρευόμασταν το βράδυ!


Ημέρα 3η

Μετά τα χθεσινά ξυπνήσαμε με απίστευτη όρεξη. Σήμερα είχαμε πολλές συναντήσεις από τις 11:00 το πρωί μέχρι και αργά το μεσημέρι. Είχαμε λοιπόν δύο ώρες πρίν τις συναντήσεις μας και περίπου άλλες δύο ώρες μετά για φωτογραφίες και περιήγηση. Σήμερα πρώτη στάση ήταν το περίπτερο της Cannondale. Ολόκληρη η γκάμα της εταιρίας (σ.σ. Μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο με τα παιδιά της Cannondale) ήταν παρούσα.



Aπό τα Prophet και το ανανεωμένο Scalpel με καινούργιο ανθρακονημάτινο σκελετό μέχρι την replica της Lampre-Caffita και τα ποδήλατα δρόμου Synapse και Six 13 τα οποία δεν πρόκειτε ποτέ να δούμε στην Ελλάδα.





Δεν θα πρέπει να παραλήψουμε να αναφέρουμε τα ποδήλατα τύπου Ciclo Cross τα οποία είναι επίσης ιδιαίτερα δημοφιλή στο εξωτερικό. Πρόκειτε για ποδήλατα παρόμοια με αυτά του δρόμου μόνο που εξοπλίζονται με φρένα τύπου cantilever ή και δισκόφρενα πλεόν, και έχουν αρκετά πιό φαρδύ ελαστικό από τις γνωστές “κούρσες” με χωμάτινη χάραξη.



Μεγάλες εταιρίες όπως η Kona και η Cannondale έχουν τέτοιες εκδόσεις, η πρώτη το Jake the Snake και η δεύτερη το Cyclocross Disk.



Eξαιρετικά ποδήλατα, γρήγορα και διασκεδαστικά. Μετά από εξαντλητικές συναντήσεις και μπόλικο κόκκινο ισπανικό κρασί το οποίο ανέβασε το κέφι με τους Ισπανούς φίλους μας, παρακολουθήσαμε μία από τις πολλές επιδείξεις μόδας ποδηλατικών ρούχων παρέα με τους νέους συνεργάτες μας απο την Etxeondo. Εν συνεχεία βαδίσαμε στα πιό “σκοτεινά” μέρη της έκθεσης όπου δέσποζαν ποδήλατα τύπου chopper και cruiser.



Ναί, καλά ακούσατε πρόκειται για ποδήλατα-εναλλακτικές λύσεις στις Harley Davidson και Indian μοτοσυκλέτες. Φαρδυά πίσω ελαστικά, μακρυά πηρούνια και κάθε είδους περίεργο εξάρτημα, απο τριχωτές γούνινες επενδύσεις μέχρι πετάλια-σταυρούς!



Αποκορύφωμα τα κορίτσια τις Felt με μινιμαλιστική ενδυμασία επάνω σε chopper να κάνουν βόλτες πάνω-κάτω και να μαγνητίζουν τα βλέμματα όλων!

Ένας ακόμα σταθμός το περίπτερο της Sram που φιλοξενούσε και τα προϊόντα των Avid και Rock Shox. Τα καινούργια Rock Shox εμφανίστηκαν με carbon crown και steerer tubes ενώ επιτέλους φάνηκε να “έβαλαν χέρι” και στον παππού της εταιρίας, το μοντέλο Sid το οποίο πλέον βγαίνει εμφανώς βελτιωμένο με καλάμια 32mm για βελτιωμένη ακαμψία Τα Reba και Pike πηρούνια που πραγματικά άλλαξαν το πρόσωπο της εταιρίας προς το καλύτερο συνεχίζουν ακάθεκτα με κύριες βελτιώσεις το μειωμένο βάρος τους και τους νέους χρωματισμούς.



Η Sram με τις εντυπωσιακές ρομποτικές κατασκευές από κομμάτια ανταλλακτικών είχε σαν προσκεκλημένο τον guru του MTB Greg Hairbold, ο οποίος μοίραζε αυτόγραφα και εξηγούσε τις βελτιώσεις και τις καινοτομίες των καινούριων προιόντων της Sram.



Το ενδιαφέρον των επισκεπτών κέντρισε χωρίς αμφιβολία η νέα σειρά X.0 με τα ανανεωμένα trigger shifters με εκτεταμένη χρήση ανθρακονημάτων και επεξεργασία CNC των μεταλλικών μερών.



Ο οπίσθιος εκτροχιαστής έχει πλέον κέλυφος από ανθρακονήματα και παρουσιάζεται πιό ελαφρύς, με βελτιωμένο ελατήριο απο τιτάνιο. Από προσωπική εμπειρία με τον εν λόγω εκτροχιαστή μόνο θετικά σχόλια έχουμε να κάνουμε για την λειτουργία και αντοχή του στο χρόνο και στην κακομεταχείριση.

Ελπίζουμε μάλιστα να τα δούμε κάποτε και στην χώρα μας.

Επόμενη στάση το περίπτερο της Rocky Mountain, της Καναδικής εταιρίας που είναι πλέον άρηκτα συνδεδεμένη με τον χώρο της ορεινής ποδηλασίας.



Εκεί τα μοντέλα Vertex, ΕTSX, Switch αλλα και το ολοκαίνουργιο Solo για χρήση δρόμου μαγνήτισαν τους επισκέπτες με την καταπληκτική τους ποιότητα κατασκευής και την απίστευτη ομορφιά τους.



Αφού περάσαμε και από περίπτερα όπως του Nicolai, της Tune αλλά και άλλων hardcore κατασκευαστών καταλήξαμε στην Corratec.



Η γερμανική εταιρία ποδηλάτων η οποία ήταν και μέγας χορηγός της Eurobike 2005 είχε ένα αχανές περίπτερο με όλη την γκάμα προιόντων της καθώς και των συνεργαζομένων εταιριών. Η Corratec, γνωστή για το χαρακτηριστικό καμπυλωτό σχήμα που δίνει στους οριζόντιους σωλήνες των ποδηλάτων της σειράς Superbow εδώ και πάνω από 15 χρόνια έχει κάνει τεράστια βήματα στην έρευνα και εξέλιξη των ποδηλάτων της.



Πέρα από τα υπερ-ελαφρά XC μοντέλα της παρόντα ήταν και τα νέα carbon ποδήλατα δρόμου και πλαίσια τα οποία πλέον είναι χειροποίητα από τον Mauro Sannino, ιταλό βιρτουόζο των ανθρακονημάτων. Η ημέρα έφτανε στο τέλος της και ξεκινήσαμε απεγνωσμένα να ψάχνουμε ένα internet access point για την αναμετάδοση των τελευταίων νέων στο www.cyclist.gr. Μετά απο μία περιήγηση στο κέντρο του Fridrichshaffen και την επίσκεψή μας σε ένα τοπικό internet cafe, καταλήξαμε στο ξενοδοχείο όπου φτάσαμε την στιγμή που επέστρεφαν και τα παιδιά της Cannondale. Σύντομα είμασταν στο bar του ξενοδοχείου και μιλούσαμε μαζί τους για την κατάσταση της ποδηλατικής σκηνής στην Ελλάδα.

Ημέρα 4η

Η σημερινή ημέρα θα ήταν η τελευταία ημέρα για εμπορικούς επισκέπτες και εμείς έχοντας ολοκληρώσει όλες τις απαραίτητες συναντήσεις με τους υπάρχοντες και νέους συνεργάτες μας, είμασταν επιτέλους πιό χαλαροί για να απολαύσουμε με την ησυχία μας την έκθεση χωρίς άγχος.



Σε περίοπτο σημείο το περίπτερο της Trek με διακόσμηση-τί άλλο- τον Lance Armstrong επτά φορές νικητή του Γύρου της Γαλλίας. Μαζί με τα Trek ήταν και λίγα δείγματα ποδηλάτων της Gary Fisher και της Lemond αφού πλέον όλες αυτές οι εταιρίες ανήκουν στον ίδιο όμιλο εταιριών.



Τα ποδήλατα Project One με custom βάψιμο κατά τα γούστα του πελάτη ήταν πραγματικά υπέροχα αλλά το επίκεντρο όλων ήταν οι ρέπλικες του Lance. Το ποδήλατο με το οποίο έτρεξε τον Γύρο και το ποδήλατο χρονομέτρου που χρησιμοποίησε. Το περίπτερο της Scott με τις νέες carbon δημιουργίες φιλοξενούσε το νέο freeride μοντέλο της εταιρίας, το Ransom.



Το Ransom είναι 100% carbon και όταν λέμε 100% ενοούμε ότι όπου και αν κοιτάξει κανείς, είναι όλα carbon. Επαναστατική σχεδίαση ανάρτησης, με τεράστια διαδρομή και πηρούνι Fox RC 36 για απόλυτη ακαμψία στο εμπρόσθιο μέρος του ποδηλάτου. Τα μοντέλα Genious συνεχίζουν την πορεία τους ακάθεκτα και χωρίς κάποια ιδιαίτερη αλλαγή για το 2006.



Στα ποδήλατα δρόμου της Scott συνεχίζει το CR1 να αποτελεί την κορυφή της εταιρίας ενώ πλέον παράγεται και ένα νέο ποδήλατο χρονομέτρου το Plasma με ιδιαίτερα αεροδυναμικό σχεδιασμό. Λίγο μετά καταλήξαμε στους φίλους μας στην Orbea. Εκεί, παρούσα ήταν σχεδόν όλη η σειρά ποδηλάτων. Τα καινούργια μοντέλα της για δρόμο το Ordu (σ.σ. “Χρόνος” στα ισπανικά) το Opal και βέβαια το Arin.



Το Ordu ένα ποδήλατο προορισμένο για χρονόμετρο ή τρίαθλο με πολυμορφική γεωμετρία χάρις στο παλουκόσελο το οποίο αλλάζει κλίση και συνεπώς αλλάζει η γεωμετρία του ποδηλάτου. Άν και η σχεδίασή του το ευνοεί αεροδυναμικά, χαρακτηριστικό είναι το βάρος του πλαισίου το οποίο παραμένει στα πολύ λίγα 1250γρ.



Το Opal, ένα καθαρόαιμο ποδήλατο αγώνων, με βάρος ίδιο με της Orca (σ.σ. 1000γρ) αλλά με εντελώς διαφορετικό τρόπο κατασκευής και είδος ανθρακονημάτων. Αυτό συντελεί στην δημιουργία ενός ακόμα πιό άκαμπτου πλαισίου αποκλειστικά για αγωνιστική χρήση.



Στην ουσία η διαφορές μεταξύ της Orca και του Opal είναι ότι η Orca είναι ένα ποδήλατο πιό άνετο σε πολύωρες διαδρομές ενώ το Opal είναι το ποδήλατο το αθλητή που θα θέλει να μεταφέρει το 100% της δύναμής του στην άσφαλτο. Το Onix παραμένει απαράλλακτο και για αυτή τη χρονιά με την προσθήκη νέων χρωμάτων.


Ένα εντελώς νέο ποδήλατο είναι το αλουμινένιο Arin με βάρος μόλις 920γρ. Ειδικά στο Arin έγιναν σημαντικές προσπάθειες για να κρατηθεί το βάρος σε χαμηλά επίπεδα χωρίς να θυσιαστεί τίποτα στον τομέα ακαμψία και αντοχή. Έχουμε λοιπόν ένα σκελετό με μινιμαλιστικό βάρος και ακαμψία 20% μεγαλύτερη από τον προκάτοχό του το Starship.



Στα ποδήλατα βουνού τώρα έχουμε νέες παρουσίες με το εντελώς καινούργιο Alma, ένα ανθρακονημάτινο hardtail για χρήση XC με βάρος 1200γρ και το Oiz που επιτέλους βγαίνει στην παραγωγή μετά απο αρκετούς μήνες αναμονής. Το Oiz θα κυκλοφορήσει σε 2 εκδόσεις.



Η πρώτη η έκδοση Οiz UFO θα είναι και η πιό ελαφρυά στα 1900γρ (βάρος πλαισίου με πίσω ανάρτηση) με ανθρακονημάτινα chainstays και διαδρομή πίσω ανάρτησης 8,5cm.



Το δεύτερο και πιό προσιτό μοντέλο είναι το Oiz PV με λίγο μεγαλύτερο βάρος πλαισίου, αλουμινένια chainstays και επίσης 8,5cm διαδρομή. Μάλιστα οι πληροφορίες από τους Ισπανούς συνεργάτες μας μιλάνε για εξαιρετικά δελεαστική τιμή για έτοιμο ποδήλατο Oiz PV. Το best seller της Orbea στα πλήρους ανάρτησης ποδήλατα βουνού, το Flow παραμένει απαράλακτο σαν πλαίσιο, με σημαντικές όμως αλλαγές στα περιφερειακά. Έτσι έχουμε αναβαθμισμένο πηρούνι ανάρτησης Rock Shox Tora U-Turn και νέα δισκόφρενα της ιταλικής Formula τα Oro 18K που μέχρι πρότινος φορούσε το Rallon.



To Rallon το οποίο παραμένει το βαρύ πυροβολικό της εταιρίας αλλά με μικρές (μα πολύ σημαντικές) αλλαγές στο πλαίσιο, που του αφαιρέσαν 250γρ βάρος. Έτσι μετά από αυτή τη δίαιτα το Rallon παρουσιάζεται πιο ώριμο από ποτέ έτοιμο να σας ταξιδέψει σε ορεινά μονοπάτια.

Μετά από αρκετή κουβέντα με τα στελέχη και τους τεχνικούς της Orbea αποφασίσαμε πως είχε έρθει η ώρα να φύγουμε και να πάμε επιτέλους να καβαλήσουμε τα ποδήλατά μας τα οποία μας περημέναν καρτερικά στο γκαράζ του ξενοδοχείου. Στον δρόμο του γυρισμού προσπαθούσαμε να βρούμε μία διαδρομή ακολουθώντας τα άπειρα δρομάκια που έκοβαν τα καταπράσινα λιβάδια με τις μηλιές. Στο ξενοδοχείο, αλλάξαμε στα “ρούχα της δουλειάς” και κατεβήκαμε να πάρουμε τα ποδήλατα. Το άγχος τουλάχιστον για έμένα μεγάλο αφού για πρώτη φορά θα έκανα ποδήλατο σε ποδηλατόδρομο και μάλιστα θα έπρεπε να είμαι και τυπικός στα φανάρια και τις πινακίδες κυκλοφορίας. Οι καφρίλες της παραλιακής που “πνίγαμε” τον κόκκινο σηματοδότη δεν έιχαν μέρος εδώ. Με το που ξεκινήσαμε, παρατηρήσαμε ότι παντού υπήρχε κόσμος επάνω σε ποδήλατα. Είχαμε δεί ότι έξω από κάθε κτίριο υπήρχε σχάρα για παρκάρισμα ποδηλάτων αλλα πρώτη φορά βλέπαμε τόσους ποδηλάτες κάθε ηλικίας να κινούνται μαζί. Ήταν πραγματικά μαγευτικό! Τελικά αποφασίσαμε να πατήσουμε λιγάκι και έτσι κατευθηνθήκαμε προς την έξοδο της πόλης.



Λίγο αργότερα και ενώ τα σπίτια όλο και αραίωναν διαπιστώσαμε πώς πίσω μας είχε κολλήσει ένας ακόμα ποδηλάτης. Δεν αργήσαμε να πιάσουμε την κουβέντα και να ξεσκονήσω επιτέλους τα Γερμανικά μου. Ο Oliver ήταν ντόπιος και γύριζε από τη δουλειά του κάνοντας ταυτόχρονα και την καθημερινή βόλτα των 40χλμ στο χωρό του 20 χλμ δυτικά απο το Lindau.



Mας πρότεινε να τον ακολουθήσουμε μέχρι το χωριό του και εμείς άλλο που δέν θέλαμε! Στον δρόμο για το Wangen (σ.σ. Το χωριό του Oliver) μιλούσαμε για διάφορα πράγματα, από την επιτυχία της εθνικής μας με καπετάνιο τον Otto Rehagel μέχρι την ποδηλατική σκηνή στην Γερμανία. Για το τελευταίο μάλιστα εντύπωση μας έκανε ότι όλοι καβαλούσαν με πολύ βαριά πατήματα! Σα να έβλεπε κανείς τον Jan Ullrich ένα πράγμα. Ο Oliver μας εξήγησε πως πέρα απο τους ανθρώπους κάποιας ηλικίας που ούτως ή άλλως έκαναν τις καθημερινές τους μετακινήσεις με ποδήλατο, υπήρξε μία τεράστια άνθιση της ποδηλασίας από το 1997 που o Jan Ullrich κέρδισε τον Γύρο της Γαλλίας. Τότε έγινε πραγματικά χαμός με τα ποδηλατικά σωματεία που γέμισαν από ενθουσιασμένους νέους οι οποίοι αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν την καλύτερη “μαγιά” για τη δημιουργία μεγάλων αθλητών. Δέν είναι όμως μόνο οι παλαιότερες επιτυχίες γερμανών ποδηλατών που έχουν ευνοήσει τόσο το ευγενές άθλημα της ποδηλασίας.



Σε ολόκληρη την Γερμανία υπάρχει ολόκληρο οδικό δίκτυο αποκλειστικά για ποδήλατα και πατίνια που σε πάει από τη μία πόλη στην άλλη, από το ένα χωριό στο διπλανό χωρίς να πατήσεις ούτε για λίγο σε δρόμο με αυτοκίνητα! Το τοπίο ήταν απλά απίστευτο!



 Όπου έφτανε το μάτι υπήρχε πράσινο, με απέραντα λιβάδια και μερικές αγροικίες διάσπαρτες στους λόφους. Κάθε τόσο συναντούσες μικρές πινακίδες που σε πληροφορούσαν για το πoιά κατεύθυνση να ακολουθήσεις, καθώς και την χιλιομετρική απόσταση από τον προορισμό σου.

Η ώρα όμως περνούσε και σιγά σιγά θα έπεφτε το σκοτάδι. Έπρεπε να πάρουμε τον δρόμο του γυρισμού και δυστηχώς να αρνηθούμε στον ευγενέστατο Oliver την προσφορά του για μπύρες και φαγητό στο σπίτι του. Έπρεπε να γυρίσουμε , να ετοιμάσουμε τα πράγματα μας για την επιστροφή στα πάτρια εδάφη και να βρούμε κι ένα εστιατόριο ανοικτό, καθώς εκεί όλα έκλειναν μετά τις 21:30 το βράδυ.



Αφού βγάλαμε τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες και ανταλλάξαμε emails ξεκινήσαμε για την επιστροφή με μία μικρή ανυσηχία ώς προς το αν θα βρίσκαμε το δρόμο όσο θα έπεφτε το σκοτάδι. Τελικά μετά από μία περίπου ώρα πλησιάζαμε στο ξενοδοχείο μας. Και οι δύο μας είχαμε το ίδιο βλέμμα ενθουσιασμού αλλά και μιας μικρής απογοήτευσης χαραγμένο στα πρόσωπά μας. Σε δύο ημέρες θα βγαίναμε για το επόμενο Sunset Ride στην παραλιακή και πραγματικά θα προσγειωνόμασταν ατσούμπαλα στην ελληνική πραγματικότητα. Στην ελληνική πραγματικότητα που όχι μόνο δεν υπάρχει ίχνος ποδηλατόδρομου αλλά ο κάθε αυτοκινητιστής περνάει λίγα μόλις εκατοστά δίπλα σου με ιλλιγγιώδη ταχύτητα αδιαφορώντας για την ύπαρξή σου. Στην ελληνική πραγματικότητα όπου κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς γραφικός επάνω στο ποδήλατο σου. Στην ελληνική πραγματικότητα της καφετέριας, του τσιγάρου και των τηλεπαιχνιδιών.

Τεράστια εμπειρία, όχι μόνο εμπορική αλλά ζωής! Του χρόνου θα είμαστε και πάλι στη Eurobike, στο Lindau, το Fridrichshaffen και στα απέραντα ποδηλατικά δρομάκια με τις χιλιάδες μηλιές και το γρασίδι να τα συντροφεύουν σε κάθε μέτρο τους.

Του χρόνου θα βρεθούμε και πάλι στον επίγειο ποδηλατικό παράδεισο. Πιστέψτε μας, υπάρχει!