Cyclist.gr - Ποδήλατο και ποδηλασία
 
Ο κρυμμένος θησαυρός της Παραλιακής

Κείμενο: Δημήτρης Μουμτζίδης


Είναι Δευτέρα απόγευμα και ο ήλιος έχει πάρει το δρόμο προς τη δύση αφού πρώτα μου είχε χαρίσει μια πανέμορφη ηλιόλουστη ημέρα!

Για να είμαι ειλικρινής, δεν τον είχα χαρεί και πολύ γιατί όλη μέρα στη δουλειά προσπαθούσα  να απολαύσω τις ηλιαχτίδες του πίσω από το παράθυρο. Αφήνοντας όμως το γραφείο και τον υπολογιστή μου και παρ' όλη την κούραση, με κυρίευσε μια λαχτάρα να ανέβω στο ποδήλατο και να τον συνοδεύσω μέχρι τη δύση του . . . εκεί που αποτραβιέται για να ξεκουραστεί μέχρι την επόμενη ημέρα που θα μας γεμίσει και πάλι με φως.

Αυτή τη φορά όμως δεν ήθελα να βάλω τα "αυστηρά ποδηλατικά μου" ρούχα και να τραβήξω προς το Λαγονήσι, αλλά ούτε και με ενθουσίαζε η ιδέα να ανέβω στο βουνό και να ανεβάσω την αδραναλίνη μου στα ύψη έτσι όπως ένα στενό, κατηφορικό μονοπάτι σε κάνει να νοιώθεις.

Ήθελα μια χαλαρή βόλτα, με χαλαρά ρούχα . . . ήθελα μια ξέγνοιαστη ποδηλατάδα δίπλα στη θάλασσα. Μια "τουριστική" βόλτα σε μονοπάτια στα οποία δεν είχα ξαναβρεθεί. Ήθελα να βρώ κάτι καινούριο που στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου ήξερα ότι υπήρχε ακριβώς “κάτω από τη μύτη μου”, απλά έπρεπε να έρθει η κατάλληλη στιγμή για να το ανακαλύψω.

Τηλεφώνησα στον Αλέξανδρο, "Λέω να πάω μια βόλτα στην Παραλιακή με το ΜΤΒ μου".
"Με το ΜΤΒ στην Παραλιακή;", απαντά.
"Ναί σήμερα θα πάμε από 'παραλιακό μονοπάτι', το οποίο απλώνεται παράλληλα με τις γραμμές του τράμ.
 "Σίγουρα;", ρωτάει.
"Όχι, αλλά κάτι μου λέει ότι μπορούμε να πάμε από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (ΣΕΦ) στη Γλυφάδα χωρίς να βγούμε καθόλου στο κεντρικό δρόμο . . . "
"Let's do it!", η απάντηση όπως άλλωστε συνηθίζεται από τον Alex . . .

Ξέρετε, από το ΣΕΦ μέχρι τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις που βρίσκονται κοντά στο Δέλτα Φαλήρου υπάρχει παράδρομος και άπλετος χώρος να παρκάρετε το αυτοκίνητό σας ή ακόμα και να κάνετε τη βότλα σας με το ποδήλατο ακόμα και γύρω από τις εγκαταστάσεις δίπλα στη θάλασσα και τα κότερα τα οποία συνθέτουν ένα ασφαλές και αναζωογώνο περιβάλλον.

Είναι έξι το απόγευμα και ξεκινάμε από το ΣΕΦ με τον Alex και τον Ηλία ο οποίος δεν θα έχανε τη βόλτα με τίποτα αφού θα ήταν γι'αυτόν μια καλή επαναφορά στο ποδήλατο μετά τις καταχρήσεις των καλοκαιρινών του διακοπών.



Σίγουρα το θέαμα των εγκαταλελειμένων υπερσύγχρονων ολυμπιακών εγκαταστάσεων δεν είναι το πιο ελπιδοφόρο, αλλά είναι και αυτό μέρος της σύγχρονης κληρονομιάς μας που κάποια στιγμή θα εκτιμήσουμε και θα αξιοποιήσουμε. Τα παιδάκια με τους μπαπμάδες τους και τις μαμάδες τους να ποδηλατούν στις γύρω εγκαταστάσεις με ένα τεράστιο χαμόγελο ελευθερίας και χαράς σίγουρα όμως μας χαροποιεί.

Μέσα σε λίγα λεπτά βγαίνουμε πίσω από τα γήπεδα 5Χ5 του Φαληρικού Δέλτα και στη συνέχεια στο πεζοδρόμιο της παραλιακής με κατέυθυνση προς τη Γλυφάδα. Μπορεί να μην υπάρχει ειδική χάραξη για ποδήλατα, όμως το φάρδος του πεζοδρομίου σου δίνει μια αίσθηση σιγουριάς, ότι ανήκει σε σένα και το ποδήλατό σου, χωρίς τον κίνδυνο της "μοιρασιάς" του με τα τετράτροχα της ασφάλτου.



 Απολαμβάνουμε τη διαδρομή σε πολύ χαλαρό ρυθμό με συζητησούλα και καλή διάθεση ενώ πλησιάζουμε στο Τροκαντερό.

Αυτό το κομμάτι της παραλιακής, στο ύψος του Νέου Φαλήρου πάντα με σαγηνέυει γιατί δεν θυμίζει καθόλου από την τσιμεντούπολή μας. Το μπλέ της θάλασσας με το γαλάζιο του ουρανού, το γήινο της αμμουδιάς με το μέταλλο της αμαξοστοιχίας του τραμ, περιστοιχισμένα από το πράσινο του γρασιδιού και την ηρεμία ζωγραφισμένη στα προσωπα των περηπατητών με κάνει να σκεφτώ ότι τελικά αυτή η πόλη έχει μια εσωτερική ομορφιά και μια μητρική αγάπη για τους πολίτες της, τόσο δυνατή, που την κάνει να αντιστέκεται ακόμα και στην πιο βάνασαυση κακοποίησή της από τα ίδια της τα παιδιά.



Ο κόσμος πολύς, τελειώνει το απογευματινό του μπάνιο και κατευθύνεται προς τις καφετέριες από όπου μπορεί να απολαύσει τον καφέ του και το υπέροχο ηλιοβασίλεμα την ίδια στιγμή. Υπάρχουν στιγμές που θα πρέπει να πάμε πολύ σιγά για να μην συγκρουστούμε με τους περηπατητές που όλο και πληθαίνουν. Είναι η ώρα τέτοια. Σεβόμαστε το δικαίωμα όλων στον υπέροχο πεζόδρομο και προσπαθούμε να μην ξαφνιάζουμε τους ανέμελους περαστικούς που δεν είναι συνιθισμένοι στα ποδήλατα όπως ο μέσος ευρωπαίος. Ένα “συγνώμη”, ή το κουδούνισμα ενός μικρού κουδουνιού στο ποδήλατο ενός από εμάς κάνει τη δουλειά του,και οι πεζοί θα παραχωρήσουν ευγενικά για να περάσουμε. Η ευγένεια είναι κλειδί και κάνει τη συμβίωση ποδηλάτων, πεζών και κατοικιδίων πιο αρμονική. Σίγουρα την άνοιξη, το φθινόπωρο ή ακόμα καλύτερα το χειμώνα θα μπορούμε να έχουμε όλο το χώρο δικό μας, σκέφτομαι . . .



 Όσο απομακρυνόμαστε από το Φάληρο και πηγαίνουμε προς το Καλαμάκι ο κόσμος αραιώνει και κινούμαστε με ακόμη μεγαλύτερη ευκολία, ενώ η εικόνα των εκατοντάδων μποτιλιαρισμένων αυτοκινήτων μόλις λίγα μέτρα από εσένα με διαχωριστικό τους φοίνικες και το γρασίδι σε εφοδιάζουν με ένα τεράστιο χαμόγελο και την επιβεβαίωση ότι κάναμε τη σωστότερη επιλογή να βρισκόμαστε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή σε ένα ποδήλατο με την αυγουστιάτικη αύρα να χαϊδεύει τα πρόσωπά μας από το air-condition ενός τροχοφόρου το οποίο δεν ξέρει σε πόση ώρα θα καλύψει τα επόμενα 100 μέτρα.



Στρίβουμε δεξιά προς τη μαρίνα του Καλαμακίου και παίρνουμε το δρόμο πίσω από το Bebek – Kitchen Bar, γνωστό καφέ-εστιατόριο της παραλιακής, ποδηλατώντας ανάμεσα στα κότερα και τα δέντρα. Στο τέλος του δρόμου κάνουμε αριστερά και πριν βγούμε στον κεντρικό δρόμο της παραλιακής στρίβουμε δεξιά, σε ένα καλά κρυμμένο πεζόδρομο που παιρνάει μπροστά από το Όστρια και τις πλαζ του Καλαμακίου. Ορισμένες φορές ίσως θα χρειαστεί να διασχίσουμε τις γραμμές του τραμ για να περάσουμε απένατι όπου ο πεζόδρομος φαρδαίνει. Πάντα με πολύ προσοχή η διάσχιση των γραμμών αφού κοιτάξουμε και από τις δύο κατευθύνσεις!



Αφήνουμε το Καλαμάκι ενώ δεν είμαστε μακρυά από τη διασταύρωση με την λεωφόρο Αλίμου η οποία συνδέει την παραλιακή με τη λεωφόρο Βουλιαγμένης. Προς μεγάλη μας έκπληξη, ο πεζόδρομος, που εμείς έχουμε χαρακτηρίσει σαν αξιοπρεπέστατο ποδηλατόδρομο που απλά “ξέχασαν” να βαφτίσουν οι δημιουργοί του, συνεχίζεται ακόμα καλύτερος και χωρίς την πολυκοσμία του Φαλήρου, μακρυά από τα τροχοφόρα και πάντα παράλληλα με την πανέμορφη θέα των νερών του Σαρωνικού. Ποδηλατούμε ίσως 30 λεπτά σε χαλαρούς ρυθμούς και πραγματικά δεν πιστεύουμε ότι μια τέτοια βόλτα μπορεί να πραγματοιποιηθεί δίπλα ακριβώς στην “επικίνδυνη” παραλιακή. Η διαδρομή έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία μας!



Το τραμ μας κάνει παρέα σε όλη τη διαδρομή σα να έχει αποφασίσει ότι αυτή τη βόλτα θα την πάμε μαζί. Μερικές φορές θα σταματήσουμε εμείς να του δώσουμε προτεραιότητα, άλλες φορές θα παραχωρήσει το δρόμο στους χομπίστες ποδηλάτες που θα ανεβοκατέβουν τα πεζοδρόμια ή θα μπούν σε κάποιο χωμάτινο μέρος της διαδρομής μακρυά από τον πεζόδρομο και δίπλα ακριβώς στην αμμουδιά για να “παίξουν” με τη μορφολογία του εδάφους που τους προκαλεί σε κάθε μέτρο που καλύπτουν.



Χωρίς να το καταλάβουμε έχουμε βρεθεί έξω από το παλιό αεροδρόμιο στο Ελληνικό όπου τα πεζοδρόμια κι εκεί, φαρδυά κι επιβλητικά μας προσκαλούν να τα τιμήσουμε και να αποφύγουμε για ακόμη μια φορά την άσφαλτο. Σήμερα άλλωστε βγήκαμε να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε αυτά που έχουμε και όχι αυτά που δεν έχουμε. Σε ορισμένα σημεία τα πεζοδρόμια διακόπτονται από τους δρόμους που οδηγούν μέσα στις εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά. Για καλή μας τύχη, μάλλον λόγω των Ολυμπιακών, είναι φτιαγμένα βάσει ευρωπαϊκών προδιαγραφών με τις απαραίτητες κλίσεις στις άκρες τους για να εξυπηρετούν και τους συμπολίτες μας με ειδικές ανάγκες. Κλίσεις στα πεζοδρόμια που κάνουν πιο ομαλή και τη μετάβασή μας με τα ποδήλατα από το δρόμο στο πεζοδρόμιο και αντίστροφα.



Αφήνουμε πίσω και το πρώην αεροδρόμιο και βρισκόμαστε έξω από τα KART της Γλυφάδας. Φοίνικες, θάλασσα, ουρανός, κι ένας ορίζοντας που μπορεί να γίνει επικίνδυνος με τόση ομορφιά. Σε κάνει να στρέψεις το βλέμμα σου προς αυτόν και μακρυά από το δρόμο μπροστά σου . . . σε κάνει να ξεχαστείς για ακόμη μια φορά και να νοιώσεις τόσο τυχερός που σου έχουν δωθεί τόσα πολλά σε αυτή τη ζωή που η ρουτίνα σε κάνει να μην μπορείς να τα εκτιμήσεις.



Λίγο παρακάτω θα συναντήσουμε το κολυμβητήριο όπου και θα στρίψουμε δεξιά για να μπούμε μέσα στην είσοδο που έχει για το πάρκινγκ του. Αμέσως μετά την είσοδο θα στρίψουμε αριστερά και μετά από 50 μέτρα θα βρεθούμε σε ένα ακόμη καλά κρυμμένο πλακόστρωτο μονοπάτι που θα μας κάνει να αυξήσουμε την ταχύτητα και να τρέξουμε σα τα μικρά παιδιά που ανεβαίνουν στο ποδήλατό τους για πρώτη φορά και θέλουν να φύγουν μακρυά για να ανακαλύψουν τους μαγικούς κόσμους που βρίσκονται πιο πέρα από το τετράγωνο της γειτονιάς τους. Το μονοπάτι αυτό κινείται παράλληλα με όλες τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Αγ. Κοσμά και τελειώνει με μια δεξιά κλίση του δρόμου που θα μας βάλει στον παράδρομο της Γλυφάδας που οδηγεί στο κέντρο της πόλης, μακρυά όμως από την κίνηση και τη φασαρία των τροχοφόρων.

Το μονοπάτι στενεύει και μας επιτρέπει χώρο για δύο ποδήλατα ενώ κινείται παράλληλα με τις γραμμές τους τραμ. Κάποια στιγμή κάνουν την εμφάνισή τους το χώμα και η αμμουδιά, στοιχεία που μας καλούν να παίξουμε και πάλι μαζί τους, να δοκιμάσουμε τις αναρτήσεις των παοδηλάτων μας και την καλή πρόσφυση των ελαστικών μας στην άμμο. Είμαστε τόσο κοντά στο νερό και στο χώμα και την άσφαλτο, τη φύση και τον πολιτισμό, μια μίξη εικόνων και συναισθημάτων τα οποία παράγουν ασταμάτητα ενδορφίνες, τις ορμόνες που παράγει το ίδιο μας το σώμα κατά την άσκηση, αυτές τις θετικής ενέργειας και σκέψης που σε κάνουν να νοιώσεις ότι μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο ολόκληρο.

Το παιχνίδι τελειώνει όπως όλα τα όμορφα πράγματα και περνάμε ακόμα μια διασταύρωση του τραμ για να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής.



 Έχει αρχίσει και σουρουπώνει και είμαστε μια ώρα περίπου πάνω στο ποδήλατο με τις ανάλογες στάσεις, είτε για να ξεκουραστούμε είτε για να αγναντέψουμε. Ο δρόμος της επιστροφής ο ίδιος, ίδια και τα συναισθήματα χαράς και ολοκλήρωσης που σου χαρίζει κάθε τι νέο.

Για δύο ώρες το χαμόγελο μας συνόδεψε σε όλης μας τη διαδρομή η οποία και φτάνει στο τέλος της. Είμαι σίγουρος όμως ότι θα ακολουθήσουν πολλές τέτοιες βόλτες σε αυτό "τον κρυμμένο θησαυρό" της παραλιακής που μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας βρίσκεται εκεί για να δίνει χαρά, δύναμη και θετική ενέργεια σε κάθε ποδηλάτη, αρχάριο και μη, που θα επιχειρήσει να αφήσει έστω και για μια ώρα τον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση και θα βγεί έξω στον καθαρό αέρα, ακόμα και κουρασμένος μετά τη δουλειά, και θα χαρίσει στον εαυτό τους μια ώρα θετικής ενέργειας και ζωντάνιας που πάει να γίνει "είδος προς εξαφάνιση".

Καλές σας βόλτες και καλή σας διασκέδαση!